sobota, 26 maja 2018

Ciało (boskie sezony)

Miłość, nostalgia, prawda, kłamstwo i marzenia senne



IGA RECZYŃSKA (ur. 1987), to wywodząca się z Kielc poetka młodego pokolenia. Studiowała filologię polską na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Do tej pory publikowała choćby swoje wiersze w: „Mieście myśli”, „Wierszach drugich”, „Poetyckiej poczcie” oraz miesięcznikach „Teraz” i „Wici. Info”. Zamieszczała również własne teksty na forum „Poezja ART”. Już wtedy dała się poznać jako zdolna i obiecująca artystka, czego potwierdzeniem okazał się jej debiutancki zbiór liryków pt. „Ciało (boskie sezony)”, w treści którego dokonuje ona swego rodzaju poetyckiej introspekcji, odkrywa subtelnie przed czytelnikiem stany wewnętrzne swego „ja”.




Zbiór pt. Ciało, boskie sezony ukazał się w krakowskim „Wydawnictwie Miniatura”. Składa się z czterdziestu pięciu, nader interesujących wierszy oraz biogramu pisarki. Liczy nieco ponad sześćdziesiąt stron. Książka pisarki została wzbogacona o frapujące ilustracje Sabiny Wojtasińskiej. Część swoich tekstów poprzedza tutaj poetka bezpośrednimi odniesieniami do twórczości czołowych współczesnych pisarzy, w tym: Julio Cortazara, Haliny Poświatowskiej, Pablo Nerudy, Marcina Świetlickiego, Rafała Wojaczka, Jerome Davida Salingera, Carlosa Fuentesa, Petera Nadàsa czy Milana Kundery. Wydają się oni stanowić dla Reczyńskiej rodzaj literackich drogowskazów na mapie jej artystycznych poszukiwań. Już w pierwszym liryku Reczyńskiej z niniejszego zbioru – zatytułowanym „List ze Śródmieścia” – odnajdziemy wiele tematów zawartych w jej kolejnych tekstach. Artystka mierzy się tu bowiem między innymi z takimi zagadnieniami jak: miłość, nostalgia, pojęcia „prawdy” i „kłamstwa” oraz marzenia senne. Z kolei w wierszu „Projekcje wrocławskie” opisuje poetka dość emotywnie ludzką cielesność: 
To okno histeryczne jak długie zwrotniki/ rozciąga sine strefy (niczym zimną skórę),/ rozdrapane do limfy – jak żywe – obszyte/ bliznami, jakby to był mój tapczan, na którym/ odcisnęłam się cała w kształty niepobożne/ swoim ciałem wilgotnym, ciepłym od infekcji. 
To bardzo intymny tekst. Podobną tematykę odnajdziemy zresztą w dwóch kolejnych wierszach Reczyńskiej: „Nocach małżeńskich” oraz „Nocach małżeńskich II (Matce Boskiej Gotyckiej)”. W „Dziewczynce z akwarium” mierzy się zaś poetka z bezbrzeżną melancholią. W swoim finalnym – bardzo onirycznym – tekście pt. „Dziewczynka z chrabąszczem” nawiązuje natomiast pisarka do pojęcia śmierci. Trudno wobec owej poezji przejść obojętnie!

Michał Siedlecki